Kırık kanatlı bir kelebeğin can çekişerek yaşaması gibiydi seni sevmek… Bir güne sığdırabileceği kadar acıyı içine sığdırıp, çarptığı kanat sayısı kadar mutluluğa uçmaktı. Sonu her neyse ve her neresiyse son durak, umursamadan pervane olmaktı o ömür dediği güne. 

Kelebek gibiydi insanın sevgiliyle kalabilme ihtimali bir tek bugünü vardı onuda hep dünün pişmanlığında, yarının umudunda yaşadı. Farkında olmadan bugünü kaçırdı. Ne geçmişten ders aldı, nede geleceğe umut bağladı. Olmaz bir telaştı kendine yaşattığı.  Bir günü vardı onuda hep kaçırdı.  

Bir kelebeğin ömrü gibiydi seni sevmek. Sorsan hep bir günüm var yaşamak için ve ben hep sana yol alıyorum. Her güne yeni bir sen sığdırıyorum. Yarınım olmayacağını bilsem yine seni sever miydim? Yoksa elimde kalanlara mı daha çok bağlanırdım bilemiyorum. Bir tek nankör olmayı beceremedim şu hayatta, birde bencilce yaşamayı…

Kızıyorum kendime olur olmadık zamanlarda. Biraz durgunlaşıyor, geçmişe göz gezdiriyorum. Hangi yara kalmış benimle, hangi acı geçmemiş, neleri kaybetmiş, nelerden vazgeçmişim. Ağır mı gelmeye başladı yükler, yoksa ben mi güçten düştüm? Bir kelebek hikayesi gibiydim. Yarın yine kozadan çıkacak ve yine bilinmezlere kanat çırpacağım...

Avatar
Adınız
Yorum Gönder
Kalan Karakter:
Yorumunuz onaylanmak üzere yöneticiye iletilmiştir.×
<strong>Dikkat!</strong> Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, müstehcen, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.